Ben dan toch uiteindelijk niet ziek geworden. vanaf het moment dat het weer beter werd (lees: zonniger) kreeg ik terug energie. En met mij... het hele gezin. Ik vermoed dat de lentekriebels in de lucht hangen... zingende kinderen die af en toe behoorlijk veel lawaai maakten. Kinderen ook, die voor de eerste keer dit jaar zandtaarten bakten in de zandbak en op de trampoline sprongen in de tuin. Kinderen ook (vooral dan de jongste) die in totale verwondering keken naar huppelende paarden in de wei, bloesem aan de bomen, ontluikende bloemknopjes. Je zou van minder lyrisch worden!!! Ook van de vooruitgang van de renovatie van de badkamer worden we vrolijk: het bezetsel plakt er bijna tegen. Nog even en we kunnen beginnen schilderen!
Serieuzer zijn de situaties van de klanten die ik begeleid in mijn job. Soms echt wel schrijnende toestanden waarvan je je terecht kan afvragen hoe ze in 's hemelsnaam nog kunnen bestaan in Antwerpen, anno 2008. mensen tegen hun zin geplaatst in een rusthuis, andere mensen die in hun tuin, naast een ingestort huis, wonen in een gammele caravan,... Gelukkig zijn er nog mensen die zich het lot van deze medemensen aantrekken. En dan maar liggen debatteren op teevee over verminderde koopkracht: veel van mijn klanten hebben al jaren geen koopkracht omdat ze bv dakloos zijn. Veel kan er dan natuurlijk niet verminderen. Schrijnend!!!
Om even optimistisch te eindigen: we zijn druk bezig met de voorbereidingen van de koopjesmarkt van de Gezinsbond: lijsten aan mensen bezorgen, gegevens intikken, nadenken over de organisatie an sich... We zijn gewoon weer eens druk-druk-druk
