vallen en weer opstaan

Het hangt in de lucht: de man een collega is gisteren (op de eerste werkdag op zijn nieuwe job notabene) van de trap gevallen. Gisteren was het onze beurt. En ik zeg wel: onze...

Lindert had zijn pyama aangedaan en ikzelf was nog wat boekjes in het boekenrek aan het wegmoffelen. Omdat Lindert zijn pantoffels nog niet aanhad, riep ik hem terug. Hoe het kwam, weet ik niet maar ineens was Linderts olijke kopje verdwenen en tegelijkertijd klonk er een oorverdovend gebonk, gevolgd door een luide kreet en een ijzingwekkend gehuil (gelukkig maar, als het stil was gebleven zou het helemaal niet goed zijn). Ik maakte een snoeksprong van de eerste trap en zag dat Lindert "helemaal paraplu" en over zijn toeren beneden aan de trap lag. Intussen moet ik manlief ook geroepen hebben. En toen, toen wilde ik sneller dan mijn "becrockte" voeten naar beneden rennen... opnieuw een onheilspellend gebonk. Ik landde ruggelings op de plaats waar mijn zoon een halve seconde tevoren nog had gelegen... Manlief vroeg doodleuk waarom ik van de trap was gesprongen... (was dus niet de bedoeling). Enfin, uiteindelijk rechtgekrabbeld en naast Lindert in de zetel gaan zitten. Allebei voet omhoog (de zijne links, de mijne rechts) en ijspak erop. Gelukkig valt de schade nogal mee: buiten de nodige blauwe plekken en stijve spieren is er niets aan de hand. Behalve als ik autorij want achter op mijn rug zit een relatief grote blauwe plek, die net, maar dan ook net, op de plaats zit waar ik met mijn rug tegen de autozetel leun. Enfin, had voor ons beiden erger kunnen zijn.

Vandaag ratatouille gemaakt, samen met Hazel en Finne. Moederdochtersmoment.