Ik kom aan op school, met in mijn kielzog de 3 jongste spruiten en zie een merkwaardig tafereel. Er staan een aantal (minstens 15 op het eerste gezicht) eersteklassers keurig op een rij. Het lijkt wel of ze aan het aanschuiven zijn. Waarvoor? Geen idee want de kop van de rij verdwijnt net in een nis.
Ik vind het echt een vreemd schouwspel, temeer omdat de juf van de eerste klas naast mij staat en het dus niet mogelijk is dat ze een opdracht aan het geven is of de klas aan het entertainen is. Ik blijf dus kijken. Gestaag zie ik de kinderen die eerst aan de kop van de rij stonden (en dus buiten mijn gezichtsveld) al knabbelend opnieuw beginnen aanschuiven, keurig achteraan in de rij.
Tiens, wat is daar aan de hand. En dan... een flits: 't zal toch nie waar zijn zeker. Hazel?! Ik ga zachtjes dichterbij en kijk vanop afstand om het hoekje.
Daar staat: ons Hazel; met een Tupperwarepotje met gegrilde pinda's. Ze is ze aan het uitdelen aan de kinderen van de klas, die hiervoor keurig in een rij staan. Ik wenk de juf, zodat ze het tafereel ook gade kan slaan. We staan perplex. Blijkbaar zijn de pinda's op want de rij ontbindt zich, keurig netjes, zonder lawaai en de meisjes van de rij (inclusief Hazel) verschuiven naar de buggy om Finne te bewonderen (die dat behoorlijk gek vond en gebaarde van Neeneenee, maar dit terzijde). Ik vraag Hazel wat ze aan het doen was en hoe het komt dat haar klasgenoten netjes in een rij stonden, zonder geduw, getrek, lawaai of geroep.
Antwoord van onze oudste dochter: "ja Moeke, ik had ze gezegd dat ze rustig in de rij moesten staan en als ze dat niet deden kregen ze niets. En ze deden dat".
Onze meid heeft hét. (En consequent is ze ook, want 2 kinderen hebben daadwerkelijk niets gekregen omdat ze niet stil in de rij stonden).
Geen opmerkingen:
Een reactie posten