Het begon allemaal in mineur: slecht weer, héél slecht weer. Om half negen waren we er al (dus om 6u opgestaan op een zondagmorgen!!!) en werd er opgebouwd en versierd, de laatste afspraken werden nog gemaakt... Om 10u15 gingen de feestvarkens mee met Greet (de begeleidster van het inhoudelijke van het feest) en werden de laatste versieringen aangebracht én de kistjes (hét pronkstuk, hét cadeau) bovengehaald.
De gasten kwamen toe om 10u45 en net toen iedereen neerzat en de openingsspeech begon, begon het te regenen, te regenen... Enfin... vlucht naar binnen dus en improviseren a la carte. Dat laatste lukte vrij aardig en Greet kon vertellen over de voorbije doe-dagen, over hetgeen de kinderen hadden gedaan, geleerd, ze liet zowaar de genodigden meedoen.
En dan, dan was er "het kistje". En in dit (door de ouders gemaakte en versierde kistje) zaten de schatten, zoals de zelfgepolijste "medaille", die werd verkregen door een spannende schattenjacht op de doedagen, een deskundig door elke zevenjarige gewolwikkelde gans, een Niels Holgerson (gemaakt door de ouders 2 weken geleden), een verslag en foto's van de doedagen, een ganzenveer, een dito ei, een boek van Niels Holgerson (dat was dus het thema, maar zover waren jullie al denk ik) en een brief van de ouders (zie vorig bericht). In Hazels kistje zaten ook nog 2 ringen, een halsketting en een armband. Bart had er namelijk een ballerina uit een muziekdoosje ingemonteerd en zo kwamen op het idee om er een groot formaat juwelenkistje van te maken. Dat er nog oorbellen inzaten had Hazel nog niet gezien, maar deze week krijgt ze gaatjes in haar oren (die wil ze al zolang) als ultiem en levenslang cadeau.
Na een uitgebreide inspectie van de kistjes kon er gebarbecuëd worden en konden de kinderen verder de hele middag met elkaar spelen (en het was intussen mooi weer).
Kortom: het was een zalig zevenjarigenfeest... (ondaks al de vergaderingen en noeste huisvlijt)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten