We wandelen richting auto en ik steek mijn hand uit, voor diegene die me een hand wil geven. Ik zeg niets en de 5 kinderen lopen achter me aan. Plots voel ik een kleine kinderknuist in mijn hand. Ik kijk, glimlach en zeg: "je maakt me zo gelukkig omdat je me zomaar een handje geeft".
Lindert luistert, kijkt me peilend aan en antwoordt: " ik maak je toch altijd gelukkig".
Lieve Lindert, je hebt gelijk! De kinderen maken me soms moe maar bovenal gelukkig (alleen is er soms nogal weinig tijd om daar effectief bij stil te staan, jammer!)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten