ziekenhuis

Wat er al langer zat aan te komen is vorige week gebeurd: mijn moeder ligt in het ziekenhuis. Totaal verzwakt, longontsteking en wat nog...? Intussen wordt de zorg verdeeld over vader (die nu gelukkig 3 keer per week naar het dagcentrum gaat waar hij echt wel graag is) die restletsels heeft van een beroerte, nu 2 jaar terug en moeder (die echt wel behoefte heeft aan een babbel en een bezoekje in het ziekenhuis, al zal zijzelf de laatste zijn om het toe te geven). Boodschappen doen voor ons gezin en mijn ouders, de was doen, zorgen dat alle zorgverlening op elkaar wordt afgestemd... Het is momenteel zwaar en het weegt op ons gezin (en ongetwijfeld ook op dat van big brother en de relatie van kleine broer).
Het paradoxale van de hele situatie is dat ik beroepsmatig in zulke moeilijke situaties op pad wordt gestuurd om mensen de noodzaak te laten inzien van hulpverlening, van opname van professionele hulpverleners, van de noodzaak van een dagvulling en vrijetijdsbesteding,...
En ja, het klopt dus wel dat "vreemde ogen" dwingen, dat die gemakkelijker iets gedaan krijgen bij de zieke in kwestie. Het gekke is dat ik de hele situatie wel kan plaatsen en kaderen maar dat er langs de andere kant toch wel gevoelens zijn van wrevel, van onbegrip en van machteloosheid.
Gelukkig zijn we met zijn drieën en kunnen we de zorg wat delen, gelukkig is er thuisverpleging, thuiszorg, een kinesist en een dagcentrum. En bovenal : gelukkig zijn er mijn echtgenoot, collega's, familie en vrienden die spontaan hun hulp aanbieden en een luisterend oor hebben. Bedankt allemaal: ik heb het even nodig!