AUW

Late namiddag. Ik ben aan het telefoneren.
Ineens een gil die door merg en been ging. Ik dreei me om naar de bron van het lawaai, zie een gillende Jorinde. Leg de telefoon in en loop naar haar toe. Hazel had op de een of de andere manier de vingers van haar zus tussen de duer geplet. gevolg: blauwe strepen op ringvinger en pink. Ijspack genomen (altijd present in de diepvries, we weten wel waarom), op de pijnlijk plek gelegd. Nadien Reparil gel en een zwachtel. Een half uur later doe ik de zwachtel van het hand van Jorinde en ik ontwaar een grote dikke zwelling aan de binnenkant van haar had en tussen die pink en ringvinger. Ik mag er nog niet naar wijzen of ze begint te brullen. Even afwachten maar. Als ik merk dat ze haar hand volledig niet meer gebruikt, dat ze valt en net dat hand niet gebruikt om zich tegen te houden begin ik een beetje te denken dat er toch wel iets serieus mis is (panikeren doen we hier nog maar zelden). bart komt thuis, we gaan naar de schoonouders en beslissen eerst te eten vooraleer we iets ondernemen. Jorinde ontziet haar hand, ook op momenten dat we stiekem een test doen door haar iets aan te geven... Soit, toch maar naar de spoed. Gelukkig moesten we niet al te lang wachten, maar toch wel lang genoeg voor een vierjarig dametje. De dokter kwam en mocht duwen, trekken, plooien aan de pijnlijk vingers. Ze zei zelfs dat het niet pijn deed. Enerzijds voel je je dan opgelucht, anderzijds ook wel opgelaten. Toen ik meldde dat dit een dametje was dat geen krimp gaf toen ze gehecht moest worden, werd er toch besloten een röntgenopname te maken. Gelukkig: enkel gekneusd. Jorinde straalde van alle aandacht die ze van iedereen kreeg.