En daar gingen ze, op 1 been, zonder vallen, met vallen, op 2 voeten, op hun bips...
Op een gegeven moment stond Finne met me mee op het voetpad. Lindert zei dat hij niet naar me toe durfde te komen vanwege het afhellend voetpad. Finne ging ernaar toe, greep zijn hand en zei "kom". Lindert was zo gecharmeerd dat hij haar hand greep en zo werd hij door zijn kleine zus netjes naar me toe gebracht.
Toen Hazel nogal onzacht met het voetpad in aanraking was gekomen ging Finne ernaar toe en gaf ze zomaar spontaan een kusje op de pijnlijk knie en zei nadien "pijn weg". Van een empathische meid gesproken...
Diezelfde empatische meid liep trouwens vandaag rond met een zwachtel omdat haar blonde zus haar hand tussen de deur van het toilet had gemept. Volledig per ongeluk, maar toch wel bijzonder pijnlijk!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten