Wat een week!

De week begon goed, let wel: begon! Ik zal blij zijn dat het morgenavond is, want het lukt allemaal niet zo goed.

Dinsdagmiddag, 15u, bibi stapt gewind de auto in om de 4 oudste kinderen van school te halen. Contactsleutel wordt omgedraaid. Het enige dat er gebeurt is een zwak: brr en dan... niks meer. Stress! Ik moet uiterlijk om 15u25 aan de school zijn. Dan maar te voet met een pijnlijke rug en een nog veel pijnlijkere voet. Ondertussen druk bellend met iedereen die misschien thuis kan zijn om ons te depanneren. Niemand kan helpen. We moeten dus, op bijna-spitsuur, beroep doen op het openbaar vervoer. Grr. Ik bel mijn moeder op omdat ik de 4 kids niet alleen thuis kan laten als ik Finne, een dikke kilometer verderop, te voet, zonder buggy want die bezitten we niet meer, zou kunnen afhalen. Met een bende vermoeide kinderen nog eens over straat gaan lopen zie ik niet zitten.
Op de valreep kom ik aan op de school, pik de 4 kinderen op, race naar de tramhalte want er komt net een tram aan. Gelukkig is het een hermelijn en de kinderen van de school over de tramhalte sijpelen net naar buiten. We springen op de tram maar Jorinde is boos en moe en wil niet gaan zitten. Dat doet ze dan uiteindelijk toch maar. Aan de eindhalte gekomen spurten we van de tram, worden de kinderen afgezet bij mijn ouders (waarvoor dank trouwens) en vertrek ik richting onthaalmoeder (met een intussen nog pijnlijke rug en dito voet). Ik pik Finne op, zet ze in mijn nek (au mijn voet, au mijn nek) en snelwandel terug naar mijn ouders. Vandaar vertrekken we richting huis. Het eten moet bliksemsnel worden opgezet (o ramp, wortelen die een lange kooktijd vragen) omdat Hazel net vandaag, of all days, een opendeurdag heeft bij de turnkring. Op de valreep komt alles toch nog in orde. 's Avonds rijdt Bart over en weer naar Mechelen (nadat hij de auto aan de praat heeft gekregen met startkabels en de motor van de auto van mijn ouders. Bedankt Tim!) Intussen begin ik met het bakken van ruim 200 havermoutkoekjes die vrijdag klaar moeten zijn voor de geschenkenbeurs van de school.

Op woensdag start de auto gelukkig wel maar bij het afhalen van de kinderen loopt er iets mis. Seppe en Fleur rijden mee maar ineens is Seppe verdwenen. we hebben hem uit de schoolpoort zien gaan maar verder is hij nergens te bespeuren. Uiteindelijk blijkt dat hij ons gekruist heeft: op het moment dat wij uit de school gingen, is hij terug naar binnen gelopen. Enfin, eenmaal iedereen is ingestapt, stap ik op de trede van onze camionette en glijdt er nog sneller terug af. Ik kom met een klap op de zijkant van mijn, nog steeds pijnlijke, voet neer. Achter mij gegiechel van 7 joelende kinderen. Effe slikken. Als ik 's middags prompt naast mijn stoel ga zitten en nogmaals onzacht neerkom (ditmaal op mijn zitvlak) is het hek helemaal van de dam. Voor de rest bakken we de hele dag koekjes. Ik kan ze langzamerhand niet meer zien.

Vandaag zou manlief de kinderen van de school afhalen. Om kwart na 3 bel ik hem. Wat blijkt: hij is nog onderweg naar de school en zit op de autostrade. Hij had gepland vroeger te kunnen stoppen met werken maar door een slecht getimed brandalarm moest hij binnenblijven. Enfin: hetzelfde traject te voet van mijn werk naar de school (voet... rug...) We komen er gelijktijdig aan. Bij de onthaalmoeder blijkt dat Finne in haar neus werd gebeten door Inne, bij een duwpartij om maar aan het reisbedje te kunnen staan om naar "de baby" te kijken. Finne is bepaald niet gelukkig.
En vanavond... krijgen we variatie in het bakken: naast nog een 75-tal koekjes moeten er 3 cakes gebakken worden voor de tractatie die Lindert morgenvroeg moet meebrengen naar de school. Grr