in de lappenmand

Gisteren. Het einde van een drukke werkweek.

Ik laat een bad vollopen met heerlijk warm (heet) water, een beetje badschuim, kruip erin met een goed boek.

Na amper een tiental minuten hoor ik een benauwd geroep: "moeke, vake, ik moet overgeven...". Ik roep dat Hazel, want zij is het, naar de badkamer moet komen en spring intussen uit mijn bad, de klodders schuim vliegen in het rond of blijven als ze een vreemdsoortige baard aan me hangen. Hazel drinkt een beetje, ze moet niet braken of kokhalzen en ik stuur haar naar beneden om aan Bart een emmer te vrahen (voor het geval dàt).

Intussen installeer ik me opnieuw behaaglijk in het schuim, neem mijn boek vast en dompel mezelf opnieuw onder. Tot... de deur opengaat en een lachende Hazel me meldt dat ze toch zo niet in haar bed kan. Verbazing. Hoezo, ze kan niet in bed? En waarom dan niet? Tja, Hazel had haar bed al getrakteerd op haar maaginhoud voor ze naar de badkamer kwam en had er niks van gezegd (heel typisch ook). Enfin, terug uit bad, terug overal klodders schuim, aangekleed en samen met manlief bed van grote zus opgemaakt. Probleem: dekens moesten in de was. Een slaapzak dan maar. Vond juffrouw niet goed. Uiteindelijk toch overtuigd.

Een paar uur later hetzelfde verhaal: dochterlief heeft opnieuw prijs (bed ook) maar ze heeft zo hard geroepen dat minizus is wakker geworden. Opnieuw bed opgemaakt, minizus warme melk gegeven en uiteindelijk minizus bij ons in bed gelegd.

En vandaag: was Hazel ziek en ben ikzelf ook niet meer wat het moet zijn. Koppijn jongens. Ik heb anders nooit hoofdpijn... Hoe vervelend is dat. Maar ja, de wereld moet blijven draaien: inkopen, kerstcadeau's,... moesten vandaag gehaald worden.

Om het warm te krijgen ga ik vandaag opnieuw een poging wagen om een ontspannend, warm bad te nemen met véél schuim. Op hoop van zegen!