ijspret

(afbeelding van Disney)



Ik voelde me vandaag Bambi. Niet dat ik een hertjesmanie krijg of iets dergelijks maar toen ik daarstraks op het ijs stond (zo'n ijsbaan gemaakt door de hele tijd op dezelfde plek te schuiven, weet je wel?) moest ik denken aan de gekende scene uit de gekende tekenfilm: die scene waarin Bambi voor het eerst op het ijs staat en hij alle controle over zijn poten verliest: ze zwiepen alle kanten op en de coördinatie is ver zoek. Ja, zo was het dus.


Als ik het even uitreken is het zo'n 16 jaar geleden dat we nog eens op het ijs van de vijver in het plaatselijke park konden lopen, schuiven en vooral ... vallen. Een evenement voor de kinderen en voor mezelf was het puur jeugdsentiment (waar zijn de tijden dat we zowat om de 3 jaar op het natuurijs konden spelen?).

De 2 oudsten hadden vrijdag deze speciale sensatie al ervaren toen ze met hun respectievelijke klassen op het ijs van het parkje achter de school waren gaan spelen. Een hele week waren ze er al achter aan het vragen en die attractie vrijdag gaf ons gezin nog even respijt: er stonden (staan)immers nog steeds bordjes met de mededeling "gevaarlijk ijs". Nu, die dingen worden niet ge-update (een datumplaatsing onderaan de bordjes zou duidelijk zijn in de zin van "kijk, ze hebben nog eens gemeten en het mag nog niet"), dus de kinderen geloofden op den duur niet meer dat ze niet op het ijs mochten (zeker niet nu er zowat overal op het ijs gespeeld werd).

Vanmiddag was hét moment daar: met zijn allen op het ijs. Aanvankelijk vond Jorinde er niets aan, totdat we een verlaten "glijbaan" (letterlijk dan) hadden bemachtigd. Pret alom. Finne vond het eerst maar vreemd (wij liepen onderaan de brug, de brug waarop we naar de eendjes in het water gaan kijke: waar was het water, waar waren de eendjes,...)- maar algauw vond ze het geschuif maar wat fijn.

Bedankt vriezeman!!!