warboel

Soms, heel soms, schrijf ik iets over mijn werk. Ook nu dus, om aan te tonen wat een verschrikkelijke warboel de administratie kan zijn en hoe moeilijk het is voor sommige mensen om zelf hun administratie in orde te maken.

Mevrouw B. stempelt en werkt daarnaast enkele uren per week als poetsvrouw. Ze kan niet geschorst worden van stempelvergoeding wegens langdurige werkloosheid omdat ze alleenstaande is met kinderlast. Dit verandert als ze een relatie krijgt. De maatschappelijk werker van de woningmaatschappij vindt dat de vriend, die eigenlijk bij haar inwoont, moet ingeschreven worden op haar adres. Man had gemeld dat hij dit liever niet onmiddellijk wenste te doen omdat hij veel schulden had. Hij wilde eerst een bewindvoerder.
En dan begint de miserie. Vriend in kwestie is geschorst van werkloosheidsvergoeding omdat hij zich niet aanbood op een werkaanbieding. Man heeft werkaanbieding nooit gezien omdat hij nu net bij haar woonde (en haar ondersteunde op het moment dat ze een depressie had). Omdat man veel schulden heeft opgebouwd in het verleden, wordt hem, door de woningmaatschappij, de voorwaarde een vorm van schuldbemiddeling aan te nemen. Doet hij dit niet, dan staat het hele gezin op straat.
Probleem: meneer heeft geen inkomen en kan bijgevolg ook geen beroep doen op schuldbemiddeling aangezien hij toch niets kan betalen. Intussen staan de deurwaarders al voor de deur.
Uiteindelijk gaan we met man solliciteren en wordt hij aangenomen op een beschutte werkplaats. Hierdoor kan ook een aanvraag worden gedaan om een pro deo-advocaat toegewezen te krijgen, die op zijn beurt een bewindvoeder kan aanvragen.
Net nu we denken dat het probleem opgelost zal geraken, blijkt dat mevrouw B. wordt geschorst van werkloosheidsvergoeding omdat meneer nu inkomsten heeft en ze bijgevolg wél geschorst kan worden wegens langdurige werkloosheid... De schulden stapelen zich op. Procedure pro deo en bewindvoerder loopt maar gaat erg traag. Uiteindelijk komt bewindvoering in orde. Mevrouw B vindt zelf ook werk als poetsvrouw, enkele uren per dag. Alles lijkt goed te komen.

Twee maanden later gaat het koppel uiteen en mevrouw zelf heeft 2 dagen later een arbeidsongeval, waardoor ze tijdelijk niet meer kan gaan werken. Uitbetaling werkgever, uitbetaling ziekenfonds en uitbetaling werkloosheidsvergoeding (want hier heeft ze intussen terug recht op omdat man bij haar wegging)en kinderbijslag laten op zich wachten. Mevrouw meldt hier niets van in de veronderstelling dat alles snel in orde zal komen en de schuldenberg wordt hoe langer hoe groter. Na een afrekening van het energiebedrijf stort mevrouw in en vraagt aan onze dienst om een collectieve schuldbemiddelaar aan te vragen. Ook deze procedure duurt lang (pro deo- uitspraak rechtbank,...). Schulden worden nog groter!
We gaan met mevrouw naar een sociaal centrum van het OCMW en vragen leefloon als voorschot op werkloosheidsvergoeding én arbeidsongevallenvergoeding. Bij contactname met werkgever meldt deze koudweg dat hij geen melding heeft gekregen van een arbeidsongeval... Mevrouw moet enkele keren over en weer pendelen tussen ziekenfonds en vakbond om de nodige papieren (want deeltijds werkend en ook deeltijds gerechtigd op werkloosheidsvergoeding) op te halen en in te (laten) vullen. Intussen wordt al wel leefloon gegeven. Op dat moment wordt ook de collectieve schuldbemiddelaar aangesteld. Omdat ook de kinderbijslag niet in orde was, belt de collega van het sociaal centrum even met kinderbijslagkas en er zal binnen de week kinderbijslag worden uitbetaald. Oef, we denken dat alles nu echt wel op zijn pootjes zal vallen.

Niet dus. Kinderbijslagkas stort op rekeningnr van mevrouw B, terwijl er eigenlijk op rekeningnr van schuldbemiddelaar moest gestort worden. Bemiddelaar vraagt aan mevrouw om het geld aan hem over te maken, wat klante ook correct doet. Hierop wordt haar bankkaart ingeslikt door de automaat en krijgt ze aan het loket te horen dat haar rekening wordt geblokkeerd. Ze weet niet waarom, heeft geen geld meer. Collega van sociaal centrum belt, legt de situatie uit en mevrouw B mag op woensdag langsgaan bij de bank. Alles zal worden rechtgezet.

Op donderdag belt de thuisbegeleidingsdienst: geen kaart, geen geld. Op vrijdag belt mijn collega, ze zullen terugbellen... nooit iets gehoord. Op maandag ga ik samen met mevrouw B naar de schuldbemiddelaar, een heel eind weg. We leggen de situatie uit en hij stelt voor een rekening te nemen bij zijn bank, opdat dan het leefgeld dezelfde dag van overschrijving op rekening van klante staat. We hebben hiervoor geen dokumenten nodig.
Ik ga dezelfde dag met mevrouw B naar een filiaal van de desbetreffende bank. Mevrouw kan er geen rekening openen omdat ze op de zwarte lijst (wanbetalers) staat. Grr. Na enig over en weer gebel met schuldbemiddelaar (en gebel tussen schuldbemiddelaar en oude bank) blijkt dat mevrouw B een bedrag heeft overgeschreven en dat dat niet mocht omdat ze onder schuldbemiddeling staat. Dat het bedrag naar de schuldbemiddelaar zelf werd overgeschreven doet er niet echt toe. Rekening wordt opnieuw geopend, kaart wordt aangevraagd. OCMW zal echter een voorschot moeten geven...
Intussen zijn we een week later: rekening is geopend, bankkaart is nog onderweg, stempelvergoeding is nog steeds niet in orde omdat er een dokument van de mutualiteit en de werkgever ontbreekt. (we hebben dit al 3 keer aangevraagd).

Ik begrijp best dat sommige mensen steeds dieper in de problemen geraken!!!