Soms, héél soms, heb ik impulsieve invallen. En meestal, vrijwel bijna altijd dus, draaien die dan vierkant in de soep! Zo kwam ik, vorige week tijdens het bijna-hoogzomerweer, op de idee om met de kinderen een weekendje naar de Ardennen te gaan, in de caravan van mijn schoonouders. Nu, ik ben helemaal geen fan van de Ardennen. De kinderen zouden echter alle bewegingsruimte hebben en zich te pletter kunnen spelen. Dat was dan de gedachte. De praktische uitvoering zag er een beetje totaal anders uit.
Vrijdag ingepakt tussen het vervoeren van kinderen (naar de grabbelpas) en het inkopen doen voor mijn ouders. Haastje-rep-je. Humeur al beneden alle peil.
Om 17u dan toch doorgereden, richting Bertrix (lees vooral: richting donkere regenwolken). In de gietende regen uitgepakt, kinderen vlug vlug eten gegeven , geconstateerd hoe desolaat de camping wel was, kinderen onder de douche geplaceerd en ze uiteindelijk in bed gestopt. Finne was trouwens doodsbang dus Bart kon de halve avond bij Finne blijven, afgewisseld door mezelf. Intussen heb ik 2 boeken uitgelezen (en dat was dan het positieve punt van dit weekend). Omdat Finne bang was, lag ze in het bed dat ik voor mezelf en Bart had gereserveerd. Ik kon dus bij Jorinde slapen.
's Morgens werd ik wakker van getrappel van kindervoeten. Jorinde wilde ook bij Bart gaan liggen want ze vond dat ik snurkte. Bij het opstaan: regen en ruzieënde kinderen. Bij het eten: ruzieënde kinderen. Acuut plaatsgebrek en veel lawaai. Tussendoor werd er nog even mooi gespeeld maar daarna weer: ruzie (en de regen bleef maar komen).
En toen was het genoeg: we gingen naar HUIS. Ingepakt en vertrokken (nadat Jorinde nog even lekker in de modder was uitgeschoven en Finne op haar broek had geplast). Om de kinderen toch nog een beetje te laten genieten, wilde Bart langs Weris rijden om o.a. naar de witte menhir te gaan kijken. Ook dat plan viel in het water wegens ondoorgankelijke wegen (vol putten en vooral veel water). Kinderen helemaal slechtgezind, moeder ook (boek 3 was intussen uitgelezen). We kwamen thuis: stralende zon: humeur van iedereen werd beter. En er werd ineens gespeeld (zonder ruzie) dat het een lieve lust was.
Tot zover de impulsieve, geniale invallen van bibi (ik hoorde trouwens dat het gisterenavond nog steeds regende in de Ardennen, dus ik ben toch echt wel blij dat we zijn gaan lopen)!
1 opmerking:
Ik was even vergeten melden dat we onze Afrikaanse zon wel weer mee terug hebben genomen ...
Nogmaals dank voor de kadootjes voor Margot, het aanbod van de auto, jullie gastvrijheid en de veel te korte babbels. Ik kijk er naar uit om jullie in mei alweer terug te zien !
Een reactie posten