1 Mei: kermisdag.
Eeendjes vissen, ballen werpen, op het molentje, nog eens eendjes vissen, autootje rijden, de rups (waarin ondergetekende zonder problemen meeging) en ... een ... verschrikkelijk snel bewegende ding waarin ik MOEST gaan. Raven had gekozen (de kinderen mogen elk op 3 attracties gaan) om hierin te gaan, wilde best stoer doen, maar durfde toch niet zo helemaal alleen. Manlief is voor zulke attracties helemaal niet te vinden. En och, het is een goed excuus om midden op het dorpsplein wat over en weer te zwieren... en aangestaard worden door klanten en collega's.
Elke keer de attractie terug vertrok (en geloof me, we kregen waar voor ons geld: het blééf maar duren) begon Finne verschrikkelijk te huilen. Ik denk dat ze bang was dat ze me nooit meer terug ging zien of zoiets. Wel moeilijk: je ziet je dochter vreselijk hard huilen(gelukkig in de armen van haar vader) om jou en je kan er niet naartoe... Gelukkig was nadien het leed snel geleden, na een knuffel.... totdat ik op de rups ging: zelfde scenario: Brullende dochter, die zich gelukkig net iets sneller liet troosten.
1 opmerking:
Ouderwetse gezelligheid ! Margot heeft vorige maand voor 't eerst in haar leven met het fenomeen "kermis" kennis gemaakt en ze was meteen verkocht. Enkel jammer dat het zo duur is, vind ik. Dat zwierding ziet er inderdaad vrij spectaculair uit ; ik kan me herinneren dat wij vroeger enkel de rups daar hadden. Tijden veranderen en meisjes worden moeders ...
Een reactie posten