Het voordeel van verschillende jaren achter elkaar naar Bretagne te gaan is, dat de namen van steden worden geassocieerd met namen van bezienswaardigheden. Op het moment dat we besloten toch niet naar de Mont Saint Michel te gaan, reden we in de buurt van Plancoêt, niet zover van het kasteel van Hunaudaye. De beslissing om daarheen te gaan was snel genomen.
Om de kinderen een verzadigd gevoel (tenminste toch al op gebied van spijsverteringsgebied) aten we onze picknick op op de parking van het desbetreffende kasteel. We werden er door attente rijkswachters verwittigd om geen waardevolle voorwerpen in de auto achter te laten, iets wat we sowieso nooit doen. 't Was wel educatief voor Raven want ik had hem om exact dezelfde reden gezegd dat hij zijn Nintendo op de camping moest laten. Hij vond toen dat ik schromelijk overdreef, dus de interventie van de politie kwam op exact het juiste moment! Eerherstel...
Tijdens deze picknick werd de sfeer gebracht door Finne, die per sé naar de witte olifant wilde gaan kijken die ze iets verderop gezien had. Iedereen op zoek naar de olifant in kwestie. Niemand zag iets maar Finne bleef maar wijzen en zeggen dat ze een witte olifant zag. Totdat ik iet verderop een voorovergebogen man in zijn tuin zag werken, een man met een wit T-shirt. Toen ik naar deze plek wees, knikte Finne enthousiast: dààr was de olifant, eindelijk hadden we het gezien. Bij de melding dat dat volgens mij geen olifant was maar een man, keek ze eerst stomverbaasd, vervolgens bijzonder sceptisch om dan toch nog eens goed te kijken en uiteindelijk in schaterlachen uit te barsten. Mysterie van de olifant opgelost.
Het kasteel zelf was vooral voor de drie oudsten boeiend. Enkele jaren geleden waren we hier ook geweest en we konden nu duidelijk zien dat er heel erg hard was gewerkt.
Het hing er vol spoken en aanverwanten, voor de avondevocaties van de griezelelementen in de 19e-20e eeuwse literatuur. Boeiend, maar niet voor ons kroost: ze kregen het nu al Spaans (of is het Frans) benauwd op sommige plaatsen.
Bij het buitengaan namen we nog een brochure mee van de Ferme d'Antan. Omdat deze site in de buurt was en we nog een beetje tijd hadden, besloten we ook daar eens even een kijkje te nemen. Het was de moeite. Lindert en Raven waren erg geboeid door het oude gereedschap. Finne en Jorinde waren in de ban van de dieren die op het erf zaten, lagen en rondhupten en Hazel, wel die liep eigenlijk rond met een gezicht als een oorwurm wegens niet boeiend. Nochtans kregen we een interessante uitleg in de woonkamer/slaapkamer/keuken van de boederij. Er woonden zo maar liefst 3 generaties samen in de kamer: wonen, werken en slapen. En dan zijn er nog mensen die het vreemd vinden dat onze 5 kinderen (voorlopig helaas nog wel) met 5 op 1 slaapkamer liggen! Vroeger was het echt wel andere koek: er lagen zelfs 4 kinderen in een bed dat niet groter is dan een eenpersoonsbed...
Ook voor het wassen vond ik een oplossing: we zullen zoals vroeger 2 keer per jaar de kleding wassen: in het begin van de lente en 't begin van de herfst. Natuurlijk geurtje gegarandeerd.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten