vakantie: vertrek op 30 Juni

Dag van vertrek! Drukke dag. 's Morgens huis gepoetst, 's middags alles ingepakt. 's Avonds frietjes gegeten. Hierna ging iedereen een doucheke nemen om het overdadig aanwezige transpiratiegevoel weg te nemen en zo, in combinatie met schone kleding, min of meer verfrist op vakantie te vertrekken. Raven is het laatste kind in de rij dat zich onder de douche begeeft. Uit pure gewoonte komt hij in zijn pyama naar beneden. Uiteraard gaat hij na een lachsalvo terug naar boven om iets meer geschikte reiskleding aan te trekken. Intussen staat manlief in de docuhe. Opeens klinkt er een luide oerkreet door het huis, een kreet die steeds luider en langgerekter wordt! Omdat Bart boven is, reageer ik niet onmiddellijk maar het gegil blijft maar duren. Zelfs Finne komt me even vertellen dat zehoort dat er boven iets mis is. Ik doe de deur open om naar boven te vertrekken en op dat moment komt manlief naar beneden, half aangekleed, met in zijn kielzog een overduidelijk oververhitte Raven, die nog steeds luidkeels jammert.
Een korte blik op het gezicht van de vader, gecombineerd met een blik op de voet die Raven jammerend aanwijst, vertelt onmiddellijk dat het toch wel serieus is.
Ijspak op de voet terwijl manlief zich verder aankleed, siskaart genomen en Raven en manlief vertrokken naar de spoedafdeling om dik 2 uur later terug te komen (terwijl ikzelf de andere 4 ongeduldige kinderen probeerde te animeren) met een zoon met ingetapte teen. Het verdict: een gebroken klein teentje. De behandeling: intapen, rusten, ijs en hoogstand. Voor het eerste werd gezorgd, het tweede zou ook nog wSoit: uiteindelijk was iedereen toch wel content: Raven blij dat er geen gips rond zijn been zat, de 4 andere kinderen blij dat ze EINDELIJK konden vertrekken na 2 uur wachten. Ouders wel een beetje minder tevreden: Bart was moe en ikzelf had een beetje veel hoofdpijn van 4 zenuwachtrige kinderen die zich afvroegen waarom spoed nu ook alweer spoed wordt genoemd (zeker omdat het er blijkbaar rustig was).

De reis verliep voorspoedig. Voor het enige noemenswaardige incident zorgde ons Finneke die er, ondanks verschillende opmerkingen om toch maar gewoon te drinken in plaats van te likken aan het roerstokje, in slaagde om een halve beker warme chocomelk over haar T-shirt en broek uit te kappen. Gelukkig was de chocomelk al gedegradeerd tot lauwe chocomelk. Natuurlijk had ik net deze ene keer geen proper T-shirt bij, enkel een rokje, waardoor onze jongste dochter de reist in bloot bovenlijf verderzette. Dit was overigens geen enkel probleem want het was intussen al behoorlijk heeft geworden!

Enkele uren later, na een boeiende zoektocht naar de camping in Erquy ofwel te wijten aan de vermoeidheid van onzentwege ofwel door de toch wel bizarre Franse bewegwijzering (maar vermoedelijk een combinatie van beide), kwamen we uiteindelijk aan.

Na een klein probleem dat gelukkig snel opgelost was (of is het inslaan van pikketten op een betonnen ondergrond geen probleem?!) werd ons campement geïnstalleerd. Om toch al iets van het Bretagnegevoel op te snuiven én in de hoop dat de kinderen snel zouden slapen 's avonds gingen we nog even naar de zee om schelpen te rapen. Schelpen waren er niet maar het was er nog behoorlijk zwoel, de vloed kwam op en in een mum van tijd stonden onze kinderen in de zee. Eerst voorzichtig, andien kletsnat en in hun ondergoed. Kinderen rond 21u30 in bed gestopt, luchtmatras opgepompt met een inderhaast gekochte voetpomp wegens WEDEROM vergeten van de electrische pomp en dan konden we genieten van een zalige nachtrust, na eerst het obligate glaasje cider te hebben gedronken