Onze laatste grotere uitstap behelsde een bezoek aan Saint Malo. Vorige vakantie hadden we er een boot bezocht (precies: die ijslandvaarder waarvan Jorinde dacht dat hij de rest van de familie had opgegeten omdat het zo lang duurde voordat ze terug van boord waren). Enkele spruiten wisten dit nog en ze verwachtten ook ditmaal een boot te kunnen bezichtigen. Gelukkig: er LAG een boot. Geen Ijslandvaarder ditmaal, maar wel dé boot van kapitein Haak (voor de fransen onder ons: Capitain Crochette, echt waar!). Tenminste het was de boot, nagebouwd van een origineel plan, die fungeerde in de Disneyfilm als de boot van de beruchte kapitein. Dit verklaarde trouwens ook de nogal veelvuldig aanwezige primaire kleuren.
Een verklede piraat vertelde ons een heleboel over deze boot, maar de belangstelling was helemaal gewekt toen we vrij in de boot mochten rondlopen en ik brieven voorlas (lees: vertaalde) die bemanningsleden aan het thuisfront hadden geschreven tijdens hun reis vol ontberingen (scheurbuik, overleden vee, watertekort, het eeuwige gemis van familie); het romantische beeld werd al snel ingehaald door de realiteit.
Na het bootbezoek bezochten we Saint Malo zelf, echter niet alvorens ons middagmail clochardgewijs op een bank in de haven te hebben genuttigd. De meeuwen zijn dit hier blijkbaar wel gewoon want ze waren bijzonder brutaal. Na het eten even op een lekker ouderwetse paardemolen (jammer genoeg ontbrak de typerende muziek) en dan kon het stadsbezoek beginnen. De hopeloze zoektocht naar echter "tresses" bleek echt wel hopeloos en uiteindelijk gingen we maar Ile du grand Bé bezichtigen. waarom Ile du Petit Bé wel gerestaureerd was en de Grand variant niet, is me eigenlijk een raadsel. De Grand Bé is veel groter (logisch toch?) en het graf van de auteur Chateaubriand is erop gelegen. Enfin: het is wat het is, niewaar.
Na veel geklauter geraakten we op het eiland (het is trouwens verboden naar het eiland te gaan als de waterlijn dichter dan 10 meter bij het pad komt, omdat je anders moet blijven wachten tot de volgende eb-periode). Toen we net buiten adem helemaal bovenaan waren gekomen, begon het te regenen. Wij terug naar beneden. Eenmaal beneden was het, juist ja, gestopt met regenen.
Omdat we geen zin hadden om nogmaals als een kudde berggeiten naar boven te gaan, gingen we opnieuw het stadje in om een lekker groot ijsje te eten en ons vervolgens opnieuw naar de camping te begeven.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten