Mijn jongste dochter heeft zich gisteren ingeleefd in een appel, meer specifiek in een appel die geschild wordt! En appels, die huilen niet...
Thuis koken, snijden, schillen en hakken de kinderen vaak dat het een lieve lust is, groenten en fruit zijn hier absoluut niet veilig. Wat er dan gisteren is misgelopen in de school is me een groot raadsel.
Feit is dat Finne aan het einde van de lesdag een stoere verpakking toonde aan haar linkerwijsvingertje, een verpakking die verdacht veel weg had van een kompres met daaromheen een dikke tape...
Volgens de juf had onze kleine dame in haar vinger gesneden. Tot deze ochtend dacht ik dat dit met een mesje gebeurd was. Omdat het zo hard had gebloed,en de juf had verteld dat ze de hele handel ontsmet had, besloot ik het verbandje er tot deze ochtend aan te laten om de wondheling niet te verstoren. Vlak voor het (altijd chaotische) vertrek naar de school besloot ik het verbandje te vervangen. Ik zag geen snee, zoals verwacht, eerder een slagveld van stukken nagel en rauw vel in een bedje van helrood, niet gestold bloed. Eerlijk gezegd wist ik niet echt waar te beginnen, laat staan hoe het efficiënt te verzorgen. En dat is nieuw, want we hebben hier toch al wel veel wonden en pijntjes meegemaakt en ook beroepsmatig ben ik wel wat gewend. Zo niet vandaag! Een flinke ontsmettingsbeurt met het spuitbusje, een dot Cetavlex en een kompres en hup... naar school.
Voor alle zekerheid toch maar even een afspraak bij de huisarts gemaakt, juffrouw F van school gehaald en laten kijken naar het toegetakelde vingertje. Na een beetje gepruts, gewrikt en gemanipuleer kon er gekeken worden naar de vingertop. Finne bleef al even stoîcijns als ze was geweest toen het gebeurde. Ze gaf geen krimp. Hoogstwaarschijnlijk is het nagelbed niet geraakt maar de rest... man man: de bovenkant van de vingernagel is verbrokkeld in het wondje, de zijkant van de vingernagel is verdwenen en de huis langs 1 kant is te omschrijven als rauw vlees (en misschien nog net iets dieper).
De stagiair dokter (die Bat ook goed kent van op het Vlaamse Kruis, toeval bestaat niet) deed het schitterend, verzorgde de wonde en controleerde in de gauwte ook even of Finne stoppen in de oren had (niet dus, zie je wel). Voorschriften voor een halve huisapotheek werden ons spontaan meegegeven en de verzekeringspapieren werden ingevuld.
En nu, nu is het wachten op de wondheling en op een nagel die vermoedelijk gaat uitvallen. Intussen loopt Finne rond met een"smurfenmuts" op haar kleine vingertje, en ze is apetrots! Onze stoere, flinke meid!
Ik heb wel heel duidelijk moeten maken aan Finne dat het echt wel oké is om te huilen als je pijn hebt... het moet niet, maar het mag!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten