Deze week gaat mijn lichaam zwaar in gevecht met de zwaartekracht.
Afgelopen vrijdag ging ik slapstickgewijs de grond op, achterover, armen en benen in de lucht en daar ging bibi. Niet buiten (het is trouwens niet meer glad) maar wel binnen (waar het dus overduidelijk soms glad kan zijn). Hoe dit kon, weet ik zelf niet. Het ene moment zat ik in de zetel, het andere moment sprong ik recht om de ruziemakende kinderen in de keuken tot orde te roepen en het volgende moment lag ik op de grond. Het gaf schijnbaar een bonk van jewelste want het hele kroost kwam aangesneld om te kijken wat er aan de hand was.
Ook een efficiënte manier om een ruzie te couperen, maar toch niet voor herhaling vatbaar! Aan de hand was er niets, aan de voet ook niet, maar aan de rechterelleboog wel. Pijn, pijn... Aanvankelijk kon ik mijn rechterarm niet echt draaien. Het gaf me dan ook een ontzettend goed excuus om 's avonds in de zetel te ploffen. De hele week bleef ik last hebben van een pijnlijke elleboog. Je weet echt niet waarvoor je je ellebogen (letterlijk dan) allemaal gebruikt: van draaien in bed, tot neerleggen op het bureaublad... De elleboog was duidelijk aanwezig deze week.
Vandaag ging ik opnieuw de grond op. Ditmaal nog belachelijker dan de vorige keer. Ik wilde de 2 jongste spruiten wekken van hun middagdutje en omdat ik in een ontzettend goed humeur was (toen nog wel), deed ik dat op een originele manier. Ik zong de begintune van Calimero (hiep hiep hallo) terwijl ik rondjes liep door onze slaapkamer (waar Finne lag), door de opengemaakte muur, door de kinderkamer (waar Jorinde lag), door de deur, trapje af, tussenkamer op en terug onze kamer in. Toen ik dat voor de vijfde keer wilde doen, kwam ik luid zingend (Calimero) het trapje voor onze kamer tegen en ik struikelde (hiep hiep hallo), waardoor ik voorover in de kamer viel... ja hoor: op de rechterelleboog en de linkerpols. Man man, 't was ineens niet meer van "Calimero", eerder van "Caramba". Finnen sprong snel uit bed om te kijken wat er was: dubbeldikke elleboog.
Enfin: omdat ik Hazel moest gaan halen en het leven toch wel verdergaat (eten maken, tafel dekken etc) ploeterde ik zo goed en zo kwaad als het ging verder. Alleen is het wel moeilijk om spaghetti te eten als je je linkerpols niet kan draaien en je je rechterarm niet fatsoenlijk kan optillen. Gelukkig heeft een mens 2 armen!
Calimero, hiep hiep hallo! Caramba!
1 opmerking:
Amai, net een slapstick maar dan wel een pijnlijke! Eindelijk nog eens op je blog geraakt trouwens en genoten van de nieuwe schrijfsels en vele fotootjes. Wij hebben er de Winter Efteling opzitten, ook een aanrader! Vooral het sprookjesbos is prachtig tijdens de laatavondopening. We moeten gauw weer eens afspreken maar intussen hebben jullie veel knuffels van iedereen hier. Ann & co
Een reactie posten