Winter (in) Bokrijk

Een bezoekje brengen aan Winterbokrijk stond al een paar jaar op onze verlanglijst. Nu waren eindelijke alle kinderen groot genoeg om het late uur, de kou en ook de sneeuw te trotseren. Want ja hoor, de bevroren sneeuw kregen we er in surplus, zomaar voor niets bij, en 'k moet zeggen: de sneeuw droeg echt wel bij aan de iddylische taferelen die we zagen. dat de voeten in het begin verkleumd en doornat waren en dat ik een bilspier verrokken heb toen ik van het talud afschoof, nam ik er eigenlijk met graagte bij.

De kinderen zagen het eerst niet zitten (koud, nat, saai,...), totdat er een boek van De Vijfde Boog werd gekocht en toen bleek dat er een aantal knappe ensceneringen waren gemaakt: de vijver van Mordus, het geluid van Bakkestoe dat echo's gaf in de donkere nacht, de smidse waarin alleen vuur te zien was en een hele massa rook. Voor de drie oudsten was hét moment de signeersessie van het aangekochte boek door de actuers van de serie en de wedstrijd rond de vijfde boog. Finne en Jorinde genoten al evenezeer van de schaapjes in de stal en van de ezels.

De innerlijke mens werd versterkt door meegebrachte sandwiches, maar de pannenkoeken en de warme chocomelk smaakten nog véél beter.

Het bezoek aan De oude Stad (erg mooi, zeker door het sprookjesachtige licht, ik waande me net in de échte Stad) werd ook op gejuich onthaald en niet alleen om de frietjes maar wel om de paardencarrousel, de oude paardenmolen, het krachtspel van de hamer op het aambeeld en het drijven van de bootjes. Voor ieder was er wel wat wils.

Zelf vond ik het vuurspectacel écht wel de moeite: die mannen kunnen zo op het Straattheaterfestival in Avignon gaan staan. Zo schoon. Wat toen duidelijk bleek was het verschil in "zien" naar de wereld op de verschillende leeftijden: Raven, Hazel en Lindert vonden het magisch mooi en het smaakte naar meer. Jorinde zocht eigen verklaringen, was wel een beetje bang (dacht dat een actuer werkelijk zijn hoofd van zijn romp had gehaald en vervolgens een tweede brandende hoofd had) maar Finne had het bepaald niet begrepen op al de vuurtoestanden. onze anders zo moedige meid had het spaans benauw, waardoor we veel sneller de vuurweide verlieten dan de bedoeling was. Och, volgend jaar beter.

Intussen had ik een paar keer mijn enkel omgeslagen en wandelen lukte met de verrekte spier ook al niet meer zo goed, waardoor Raven aandrong om naar huis te gaan, uit schrik dat ik anders niet meer tot aan de auto kon geraken en naar het ziekenhuis zou moeten. de bzorgdheid van een tienerzoon is best aandoenlijk.

Uiteindelijk hebben we het vuurwerk niet meer gezien. dat moest ook niet, 't was zo mooi genoeg! We hebben intussen wel veel goesting naar meer gekregen: we schaffen ons gewoon een abonnement aan voor Bokrijk!