Vandaag een heel herkenbare situatie gehoord, 't was precies de onze. Een vriendin vertelde me dat ze vandaag een trouwring voor zichzelf was gaan kopen omdat ze de hare kwijt was gespeeld. Uit de voortgang van het gesprek bleek dat ook zij enkel voor de wet getrouwd waren en dan ook voornamelijk om de papieren mallemolen te ontlopen die een huis kopen anders met zich meebrengt. Tja, als je al een rits kinderen hebt rondlopen (in hun geval) of zwanger bent van de eerste (in het onze) dan is volgens mij de liefde al steviger bezegeld dan met een papiertje waarop staat dat je gehuwd bent. Nu bleek dat ook zij nog geen feest hadden gegeven (zwanger, huis gekocht, kinderweelde, veel te druk,...) maar dat dat nog komt. Wel, dat is hetgeen we nu ook al wel enkele jaren van plan zijn, maar het komt er gewoon niet van (zo waren we vorig jaar van plan geweest om een feest te geven maar dat plan is om de een of andere reden afgeblazen). Misschien (ik beloof niets) in 2009, dan zijn we inmiddels alweer 10 jaar getrouwd. Enne, die ring: ook dat was herkenbaar: wij kopen om de zoveel jaar samen dezelfde ringen. De idee erachter is dezelfde als bij een trouwring, maar bijkomend speelt de gedachte dat dingen en situaties evolueren.
Slecht nieuws dan: mijn moeder is zaterdag uitgeschoven en heeft nu een afgerukt sleutelbeen (allez ja, da's dan toch de uitleg) en haar been is ingegipst van aan de enkel tot in de lies. Aangezien mijn vader, nu bijna 2 jaar geleden, een herseninfarct heeft doorgemaakt met de nodige restletsels, is het niet simpel. Heckel en Jeckel ... Gelukkig heb ik nog een broer die inwoont bij mijn ouders. Merci he man voor alle dingen die je dagelijks doet (en merci ook aan zijn vriendin want het is niet altijd even simpel denk ik. En moe en va: hou er de moed een beetje in enne... bellen als er iets is!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten