Gisteren werd Raven 9. Clichématig zeggen we dan dat de tijd snel gaat. Maar dat is effectief ook zo. Ik zie het nog voor me: de dag voordat hij 14 dagen te vroeg geboren werd stond ik nog vrolijk te swingen op de beats van de muziek tijdens de dansmarathon. We waren die dag notabene nog een fototoestel gaan kopen om de baby (Ofte: Bobol, zoals we de buikbewoner tijdelijk noemden) op de gevoelige plaat te kunnen vastleggen. Na de dansmarathon in bed, maar lichte buikkrampen (dacht ik). Om half 5 Bart wakker gemaakt want toch wel een vermoeden dat ie d'er echt wel uit wilde. Naar ziekenhuis: 1 cm ontsluiting. Nee hoor, daar bleven we niet voor. paniek ook: de gyneacoloog stond vast met de vlieger op Malta). Enfin, man terug in bed, terwijl ikzelf nog suikerbonen ging inpakken (dat was met de aankoop van ons huis naar het achterplan verschoven) en een beejte ging poetsen en rommelen. Om half 12, toch maar terug: 4 cm. Om 4 voor 4: tataa: daar was ie dan. Een klein ventje van 48 cm groot en 2780 gram zwaar... Enfin: zo kunnen we "heelder" verhalen schrijven, zoals de zin in vis en mandarijnen tijdens de zwangerschapenzovoorts en zo verder. Feit is dat het niet vergeten wordt.
Maar nu: nu is die vent dus al negen. Een haantje-de-voorste, soms een betwetertje maar altijd energiek en altijd met de beste bedoelingen. Een klein hartje ook, naast al de bravoere die hij soms tentoonspreidt. Echt een grote grote broer, die bijzonder zorgzaam is (wat de anderen niet altijd even geweldig vinden) en vooral wil dat de anderen het goed hebben. Jongen, ik zie je echt graag (en dat geldt ongetwijfeld ook voor vake).
Om die verjaardag te vieren gingen we vandaag een feestje bouwen met kindjes van de klas, de scouts en 2 vriendjes die momenteel in Kenia wonen. De wielerpiste was de place to be: ze zouden gaan BMX-en. Ik hoorde later (want ik zat thuis met de 3 kleinste spruiten) dat het eerste kwartier een moment van pure chaos was geweest: de jongens geraakten de bergen niet op, vielen, krabbelden recht en vielen opnieuw. Toen ik om half 12 aankwam en ze opnieuw (na het eten van een obligaat stuk taart) op de fiets zaten hadden ze schijnbaar al veel bijgeleerd en de knepen van het vak onder de knie. Het was fijn en ik denk dat er een heleboel jongetjes vannacht goed zullen slapen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten