Gisteren overleed mijn jongste neef langs vaderskant na een lange slepende, moedig gedragen ziekte. Ik was er donderdag nog op bezoek geweest en daar ben ik blij om. Uit mijn oude poëzie haalde ik een tekst van hem, die hij lang, lang geleden (23/07/1981) naar me schreef en die hem echt typeert:
Het leven is zoals skieën
steeds sneller en sneller
neem voor beide de bochten
steeds helder en feller!
Dag lieve Dirk, fijn je gekend te hebben, bedankt voor het plezier en de kwinkslagen, je levenslust en je zijn!!! Ik draag je een stuk met me mee!!
(De toegevoegde tekening hoort trouwens bij de tekst in de poëzie en is ook van hem)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten