Het zoveelste gat

Pokkedruk op het werk. Mijn GSM gaat af. Tijdens het gegrabbel van de zoektocht in mijn handtas naar mijn GSM, moet ik per ongeluk op een knopje hebben geduwd, het knopje waarmee je de oproep beantwoordt. Ik hoor een onduidelijk gebrabbel opstijgen uit mijn handtas maar versta er logischerwijze geen sikkepit van. Ik graai verder en heb eindelijk mijn GSM gevangen. De stem aan de andere kant van de lijn heeft duidelijk niet gemerkt dat ik niets heb gezegd (of hield ze het gekletter van mijn sleutels voor mijn stem?). Ik hou het mobieltje aan mijn oor en vraag om het nog eens even te herhalen. Inderdaad: de stem, die overigens toe blijkt te behoren van de hulpjuf van de klas van Jorinde, had niet in de gaten gehad dat ik niet zelf aan de lijn was (maar wel de inhoud van mijn handtas) en was eigenlijk het gesprek al aan het afsluiten. Ze klonk dan ook nogal kribbig toen ik vroeg om haar exposé even te herhalen.
- Mevrouw, het is hier Juf Vera en Jorinde is gevallen.
- Ja... (afwachtend en intussen al een rit naar de dokter vrezend)
- En ja, ik weet niet goed of het erg is of niet.
- Hoe zo? (krijg intussen al de kriebels)
- Ja, Jorinde is gevallen op de stenen tijdens het rennen en haar achterhoofd bloedt.
- Bloedt het erg? (leerkrachten verwensend die niets van EHBO af te lijken weten)
- Ja, ik weet het niet, ik hou er nu een nat washandje tegen...
- OK. En wat is uw vraag? (grmmbbll)
- Kunt u eens komen kijken of het erg is, want dan moet ze naar de dokter.
- Mm, ik kan hier niet zomaar weg, dus da's niet zo evident (zeker niet als je niet weet of het erg is, denk ik)
- Tja
- Weet je, 't is lunchpauze en ik vraag wel even of mijn collega voor me kan inspringen.
- OK, we wachten op u

Tot dusver het telefonisch gesprek waar ik eigenlijk kop nog staart aan krijg: hoe kan je nu gewoon vallen tijdens het spelen en een bloedend achterhoofd hebben. Hoe kan je nu niet weten of iets erg bloedt of niet (en dan zeker bij een hoofd)?

Ik kom in de school aan en zie een bebloed, verhit meisje van 5 tegen de revers van haar kleuterjuf zitten. Het washandje dat de hulpjuf vast heeft is doorweekt... van het bloed. Na een korte blik op de hoofdwonde te hebben geworpen, vraag ik naar de verzekeringspapieren: Het achterhoofd van dit lieve meisje moet duidelijk gehecht worden: op de enorm buil die als een berg op haar achterhoofd staat is er een snijwonde van ongeveer 2 cm lang. Probleem is dat die snijwonde in kwestie 3 a 4 mm openstaat. Terwijl ik Jorinde aankleed en intussen bel naar de huisartsenpraktijk om te vragen of ik er NU terechtkan, wil de kleuterjuf me nog even uitleggen hoe de schoolverzekering werkt. Tja, dat laatste weet ik al wel intussen...

Gelukkig heeft de vaste huisarts middagpauze en is ze zo lief haar boterhammen voor ons aan de kant te schuiven. Here we come. Jorinde moet inderdaad gehecht worden en geeft eigenlijk geen krimp. Het kan anders, getuige mijn ervaring met een ander kind van ons gezin!

Nadat Jorinde is bekomen van het hechten (3 prikken en 2 draadjes), is ze terug haar oude, vertrouwde, extraverte zelf. Er kan zelfs een heuse lachbui af, zeker als ik met haar naar de speelgoedwinkel ga en 2 petshopdiertjes voor haar koop. Met de buit in de hand geklemd gaat ze nog even mee naar mijn werk, waar ik het relaas doe aan mijn colega die de permanentie waarbeemt en waar ik ook mijn PC afsluit. Nadien nog even de strijk halen en naar school. Op school is Jorinde de heldin van de dag en ze geniet gewoon van de aandacht. De 4 andere kinderen zijn ongerust geweest en kunnen al snel constateren dat alles in orde is met hun zusje. Maar dan zien ze de oorlogsbuit: de petshoppoppetjes en dit schiet in het verkeerde keelgat van de andere kinderen die ook ooit al gehecht zijn geweest en nu beweren dat ze géén alswel een flauw, helemaal niet gewild cadeautje hebben gekregen als troost voor de doorstane emoties. Nu: ik garandeer jullie: ze hebben elke keer allemaal iets gekregen wat ze echt wilden hebben, maar soit.

Na het avondeten blijft Jorinde genieten van haar nieuwe heldinnenstatus: ze glorieert als ze het "worstkussen" krijgt om op te slapen, aangezien ze niet op haar achterhoofd kan liggen. Weer verbolgen broers en zussen.

Het leven van een heldin loopt niet over rozen...

Onnodig om te melden dat het verwijderen van de hechtingen al even stoïcijns werd verdragen als het aanbrengen ervan verliep... Gelukkig kan ik dat laatste zelf doen, hechten daarentegen? Misschien toch eens een cursus snit en naad gaan volgen.