gematigd zeeklimaat

Wel, voor zover ik het altijd geleerd heb, wonen we in een gebied dat als "gematigd zeeklimaat" wordt bestempeld.

Ik begin er alleen hoe langer hoe meer mijn twijfels over te krijgen.

Na de bloedhete zomers (tot 38°C aan de kust) waarin de mussen bijna dood van het dak vallen, krijgen we nu de witte winters. Vorig jaar met een behoorlijke dosis vrieskou (waardoor we voor het eerst sinds jaren opnieuw op het natuurijs konden staan) en nu met alstublieft wel 4 keer een stevige winterprik. De eerste 2 keren vond ik het mooi, betoverend, romantisch, charmant en dies meer. Nu heb ik alleen ze iets van : "nu WEER"?

Ik heb het koud, het gevoel alsof ik het al sinds oktober steenkoud heb en sindsdien niet meer fatsoenlijk opgewarmd ben geraakt...
Ik ben het beu, het gevoel dat je met de auto aan het ijsschaatsen bent als was je op een eersteklasijsbaan...
Ik heb het wel even gehad: ruiten van de auto schoonkrabben, terwijl je de verwarming amper op durft te zetten uit schrik dat je de volgende dag niet meer vertrokken geraakt...
Ik ben de zoektochten naar mutsen, sjaals en (vooral dan dat laatste) 2de handschoenen echt wel serieus moe, evenals het sleuren met de 2 slees...
Ik eet mezelf voorbij, als was ik een diertje dat zich aan het voorbereiden is op een enorm lange winterslaap...

Ik wil eindelijk eens zon (maar 25°C is al wel weer meer dan genoeg)!!

(en ja hoor, volgend jaar ben ik opnieuw zo blij als een kermisvogel als het de eerste en de tweede keer sneeuwt)!