Omdat er sinds oktober al een hoop afval in onze tuin resideerde was het hét uitgelezen moment om die hele hoop rommel en aanverwanten (achtergelaten door de heren aannemers, waarvoor dank) op de aanhangwagen te kieperen en te vervoeren naar een meer gebruikelijke locatie om zulke spullen te bewaren.
Iedereen, groot en klein, stak een handje toe om alles in de kar te krijgen, waarna de 3 mannen des huizes (de één al groter dan de ander) de hele handel verkasten naar het containerpark.
Na het middagdutje van onze Dots, kreeg ik de kriebels van het bergje zand en rommel dat nog eenzaam en verweesd in de tuin was achtergebleven, door plaatsgebrek in het vervoermiddel in kwestie. Geen nood: er waren nog stevige zakken om de rommel in te scheppen en op ons would-be terras te zetten. Dus: met de 3 i-tjes (Lindert, Jorinde en Finne) aan de slag. Het zand was niet op te scheppen omdat er zich gras in had geworteld, waardoor we aan de slag moesten met de blote hand.
En toen... toen werd het écht mooi. De kinderlijke verwondering, hand in hand met een beetje schrik, was prachtig om te observeren, toen ik 2 slakken, een aantal regenwormen, een klein zwart torretje, een handvol spinnetjes, een rups, een pissebed en meer van onze kleine aardbewoners tegenkwam. De slakken moest ik keurig achterin de tuin tegen de muur gaan zetten (gelukkig waren het exemplaren met eigen huisvesting op de rug) zodat ze vriendjes konden worden. Het exemplaar dat ik nadien in de vuilbak vond, werd keurig bij het andere duo gezet, de rups moest ook verhuizen naar achterin de tuin, zodat we binnenkort veel vlinders zouden hebben. De regenwormen vonden ze maar een beetje vreemd krioelen en die werden in het stuk tuin gezet dat dringend nood heeft aan extra lucht... Zo vond elk diertje wel een eigen plaatsje. De kinderen zelf vonden het fijn om naar te kijken, ze wilden de diertjes niet aanraken en als ze een beetje te dicht kwamen op hun supersonische overtocht naar de andere kant van de tuin (lees: in mijn hand) dan werd er wel eens een gilletje geslaakt.
Wonderlijk eigenlijk, dat ze er zo in konden opgaan. Ik herinnerde me ook dat ik vroeger speelde met regenwormen die mijn grootmoeder speciaal voor mij uit de put viste... We gaan onze kinderen toch echt wel stimuleren om onze gazonbewoners te leren kennen, zeker na deze dag.
Finneke was zo onder de indruk van het hele gebeuren en de verborgen bewoners van onze tuin, dat juf op maandag de ontdekkingstocht in onze tuin mocht meebeleven.
Eigenlijk zouden we de aannemer toch moeten bedanken voor zo'n prachtig tuindagje!
(we zullen hem een regenworm toesturen!)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten