Woensdag was Lindert rustig, erg rustig, té rustig... 's Middags ging hij in de zetel zitten en viel in slaap. Aanvankelijk dachten we dat het de naweën waren van het zevenjarigenfeest... zo'n spannend moment voor een zevenjarige. Vreemder was dat hij na het eten opnieuw in de zetel ging liggen en in slaap viel. 's Morgens had hij al geklaagd van hoofdpijn, maar Lindert heeft meestal wel ergens pijn als hij wakker wordt gemaakt... Toch maar evend e moederhoand op het voorhoofdje gelegd: een kacheltje was er niets tegen. De thermometer erbijgehaald om de boel te objectiveren enne die gaf de moederhand gelijk: 38,8°C koorts. Intussen was de hoofdpijn kennelijk alleen maar erger geworden.
Omdat ik de volgende dag echt niet thuis kon blijven (een gehaat, van hogerhand gedwongen interview met de top van een politieke partij), nam manlief een dag sociaal verlof. Al bij al wel een geluk want in het heenrijden naar school, die ochtend dus, was er op de achterbank een halfgare puber wel bijzonder lastig aan het doen (omdat de kleine broer mocht thuisblijven van de school en de prépuber niet) en daardoor verloor ik een beetje mijn concentratie (en geduld) waardoor ik met de voorband van de auto een uitstekend putdeksel raakte. 's Middags, na dat interview dus, stapte ik haastig in de auto, totdat ik enkele straten verder ontdekte dat het stuur toch wel erg hard naar rechts trok. Pling, mijn frank viel en ja hoor, platte band. Man en zoon gebeld, man geprutst aan band, bouten niet los te krijgen, zeker niet met een zeurend kroost (dorst) dat erop stond te kijken. manlief bracht ons naar huis, in 2 shiften, met zijn auto en ging daarna terug om de wegenwacht te bellen, die na veel gedoe de bouten loskregen...
Intussen was Lindert nog steeds ziek en de huisarts dacht aan griep of virusachtige toestanden. Bart had ook gemeld dat we dat weekend in de bossen hadden gespeeld, maar geen tekenbeet hadden ontdekt....
Vrijdag bleef Lindert thuis, zelfs naar de winkel gaan was er teveel aan. Vrijdagmiddag bleek ook Jorinde ziek. Deze laatste lijkt vandaag genezen, Lindert bleef echter met koorts rond de 38°C hangen en hoofdpijn hebben. Of het nu toeval is of niet, sinds ik vandaag een tablet paracetamolgaf, is de situatie kennelijk gekeerd. Morgen nog een dagje naar de grootouders (waarvoor dank) en dan hoop ik dat het leed weeral geleden is (en zoonlief een weerstandje rijker is)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten