De winter liet dit jaar wel heel erg lang op zich wachten. Een drietal weken ijskoud, even sneeuw... en dat was het dan. Het vroor wel hard genoeg om vijvers en poelen te laten bevriezen en we konden dan ook niet anders dan door de droge koude te gaan om toch een paar pasjes op het ijs te zetten.
't Was kort maar krachtig. Finne, diep onder de indruk, werd een beetje gepusht door een enthousiaste Hazel, waardoor ze ineens met haar hoofd op het ijs terechtkwam. Goed voor een blauwe kaak, zo bleek later.
Om het leed te vergeten gingen we met haar naar de speeltuin, waar eigenlijk al snel de andere kinderen ons vervoegden. En daar... vloog Finne opnieuw door de lucht, door toedoen van, jawel, een nog-steeds-enthousiaste Hazel. Hazel had een extra duwtje gegeven aan Finne op de katrolbaan. Aaanhet einde zwiepte Finne gezwind door de lucht. Gelukkig al bij al zonder veel erg: een beetje kleurverschil, beetje bulten en blauwe plekken, maar ach... 't is intussen allemaal al vergeten!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten