maria wacht ...

Maria wacht…

Maria wacht, terwijl ze lekker ingeduffeld onder een deken verscholen zit, want het is koud in haar appartementje, vijf hoog. Koud door de wind die door tochtige spleten en kiertjes zijn weg zoekt én vindt. De kachel tikt en takt maar kan jammer genoeg de strijd nooit winnen. Nu ja… een beetje maar. Ze moet erg zuinig zijn met de kachel want de gasrekening is torenhoog. De budgetmeter die de energieleverancier heeft geplaatst, moet trouwens nodig eens opgeladen worden. Wie dit gaat doen, dat weet ze nog niet.

Maria wacht … terwijl de gestaag tikkende kraan een eentonig deuntje druppelt. Er zal wel eens iemand komen die de lekkende kraan een lesje leert. Maar wie? En wanneer?

De dokter komt… hopelijk snel. Doordat de deurbel stuk is van de inkomhal, is het voor de dokter niet mogelijk een seintje te geven als hij aanbelt. Hij zou kunnen laten weten dat hij, voor de derde keer deze maand, voor de deur staat als ze haar GSM bij de hand had én zou kunnen opnemen. Dat is echter niet zo simpel, met handen die vol eczeem staan. Goh… eigenlijk zou ze naar de specialist moeten gaan… Ze hoopt dan maar dat de dokter ergens anders aanbelt en dan zo tot bij haar deurtje geraakt… Door de vochtige schimmels in de slaapkamer heeft ze erge luchtwegproblemen. Ze kucht… Ramen openzetten lukt ook al niet omdat in de loop van de jaren de stopverf zich serieus heeft vastgezet tussen het houtwerk. Hopelijk moet ze ditmaal niet teveel medicijnen in huis laten halen, want die zijn zo duur.

Het zou fijn zijn als ditmaal de lift terug in dienst is want 5 verdiepingen naar beneden stappen, nee… dat kan ze niet meer. Voor een huishuur die maandelijks bijna de helft van haar pensioen opslokt, zouden lift en deurbel wel eens mogen werken.

Er is rumoer op de gang… De dokter? Nee, het zijn de buren die elkaar voor de zoveelste keer letterlijk in de haren vliegen. Ze wordt er zooo moe van. Maria heeft het nochtans al gesignaleerd, maar er gebeurt blijkbaar niks.

Ze kijkt eens rond en zucht: ze ziet de kledingstukken en spullen allerhande staan in haar veel te kleine woonst. Spullen die haar dierbaar zijn, sommigen gaan al bijna een heel mensenleven mee. De woning lijkt rommelig, maar het is haar verleden dat ze naast zich heeft opgestapeld. Er zijn al wel mensen langsgekomen om te horen of ze konden helpen maar daarvoor moest ze betalen. En dat was nog niet het ergste: ze vroegen vanalles aan haar: of ze soms bang was, of er poetsgerief was, of ze nog goed naar ’t toilet kon. Omdat ze niets anders kon doen, heeft ze maar op de vragen van de wildvreemde dame geantwoord. Hopelijk komt er nu snel iemand om hààr spullen, hààr verleden op te ruimen. Misschien kan er dan eens iemand van de familie langskomen want ze schaamt zich zo… en ze is zo alleen…

Maria wacht, ze wacht op een verbetering in haar situatie: een betaalbare woning, een gezonde woning, een woning waar alles goed werkt (zoals deurbellen en liften), een woning waarrond het rustig is, een woning doe groot genoeg is, maar bovenal een woning waarin ze mensen kan ontvangen die haar graag zien, mensen die met haar op weg gaan, mensen die haar zien als méns..