D'Ardennen

We zouden het paasweekend naar de Ardennen gaan, dat stond vast. Er moesten immers nog een aantal geocaches verstopt worden in de bossen van Cornimont als praktisch deel van het eindwerk (ofte: grote spreekbeurt) van Lindert. We konden een stacaravan huren op de camping waar Bart bij wijze van spreken is opgegroeid en waar de schoonouders ook zouden zijn. Die camping ligt een dikke 20 minuten rijden van Cornimont, dus dat was al dik oke.
Bepakt en bezakt met koffers kleding, eten en drinken (want we zouden echt geen tijd hebben om ter plaatse proviand in te slaan), ammunitiekoffers, petlings, logrolletjes, touwen, vogelhuisjes,.... vertrokken we, na eerst de plaatselijke horeca (lees: de Bagatelle, broodjeszaak) te hebben gespijsd.

De rit verliep zonder problemen. Het eerste obstakel van onze minivakantie kwamen we tegen op het moment dat we ons aanmelden. Aan de Bar. Want de receptie was gesloten, maar men had ons verzekerd dat dat geen probleem was. Aan de bar was het wél een probleem: ze vonden onze naam niet terug op het reservatieregister. Na een heleboel ge-euh en ge-oe, kregen we de sleutel mee van caravan nummer 63. Opgelucht verdween ik met mijn 2 jongens te voet naar nummer 72, terwijl manlief met de dochter achternakwam in de auto. So far so good: nummer 72 werd gespot, we stopten de sleutel in het slot, dat vlot openging en we zagen ... badmintonrakketten, een kattenmand, een 3tal paar schoenen, pingpongpaletten. Toen bleek dat de obligate lakenpakketten ook niet aanwezig waren (en er zelfs een 7e slaapplaats ontbrak) , slopen we erg snel het huisje terug uit. We stapten in de auto in die net was aangekomen en reden met zijn allen naar de bar.

Ze zagen ons er al komen, denk ik. Het Nederlandse accent van de barjuffrouw (en dat "barjuffrouw" klinkt anders dan ik bedoel) snerpte ons in de oren terwijl ze een oplossing zocht. We gaven onze reservatiepapieren af, ze vond niets, ging naar een ander personeelslid dat op zijn vrije avond zat te kaarten, kwam grommelend terug. Intussen werden we aangesproken door een ander lid van het "barteam", nadien bleek dat de baas van de bar, dat "ze dat nou altijd wel hadden en dat de bar altijd de problemen van de receptie moesten oplossen". Nu, daar had ik, noch mijn gezin, om 21u30 's avonds enige boodschap aan.

Na wat gedoe bleek dat nummer 63 op ons stond te wachten: met een zevende slaapplaats, mét de obligate lakens, zonder kattenmand of badmintonraketten  of schoenen die nog wel even op Sinterklaas zouden moeten wachten... Helaas... ook wel mét televisietoestel dat NIET werkte. Zo bleek dan de volgende dag. Als compensatie werd ons wel een boek kaarten aangeboden, herstel was niet mogelijk, ander toestel ook niet, gratis wifiminuten voor onze beeldbuiskinderen evenmin, zelfs geen compensatie in de prijs.... Vreemd volkje, die Nederlanders in de Ardennen!